VirGo_Gals

ฉันว่า...ฉันพอจะเริ่มเข้าใจตัวเธอมากขึ้นแล้วล่ะ
เธอ..มีฉันไว้พึ่งพายามที่เธอเหงาจริง ๆ
แต่ฉันก็ไม่รู้นะว่า..เธอจะรู้สึกดีกับฉันในระดับไหน
ถึงตอนนี้..ฉันเริ่มหยุดตัวเองอยู่เฉย ๆ แล้ว
ฉันรอดูเธอแบบเฉย ๆ ดีกว่า
คงไม่วิ่งเข้าไปหาเธอจนเกินไปแล้ว
แค่ฉันเจอเรื่องเมื่อวันวาเลนไทน์เข้าไป
ฉันก็เริ่มใช้สมองคิดทบทวนเรื่องราวไปพลาง ๆ แล้วล่ะ
ว่าอะไรมันควรจะเป็นอะไร

เรียกได้ว่าฉันก็ยังหลงไหลได้ปลื้มกับเธออยู่เหมือนเคย
แต่ก็อยู่เฉย ๆ ดีกว่า
เธอจะก้าวเข้ามาหาเมื่อไหร่ก็แล้วแต่เธอแล้วกัน
ก็ตลอดเวลาที่ผ่านมา..เธอก็จะก้าวเข้ามาหาฉันเป็นช่วง ๆ อยู่แล้วนี่
บางทีก็ดูเหมือนจะรู้สึกดีกับฉันมากๆ
แต่บางทีก็หายไปหลายวัน
ฉันจะเอาอะไรแน่นอนกับเธอบ้างได้มั๊ยเนี่ย
เฮ้ออออออ........

พอถึงช่วงที่เธอหายไปช่วงหลัง ๆ เนี่ย
ฉันก็เริ่มชินชามากขึ้น
เตรียมตัวทำใจมากขึ้น
จริง ๆ ที่ผ่านมา..ลึกๆก็ทำใจไว้ตลอดอยู่แล้วล่ะ

เพราะฉันรู้สึกมาตลอดเวลาว่า
เธอมีใคร ๆ เข้ามาในชีวิตเธอมากเหลือเกิน
และถึงเค้าจะไม่ได้เข้ามาในชีวิตเธอเอง
เธอก็ยังคงมองหาโดยตลอด..ไม่เคยหยุด
จนบางที..ฉันก็อดคิดไม่ได้ว่า
ฉันมันเป็นคนฆ่าเวลา..ก็เท่านั้น
แล้วก็พอจะเข้าใจแหละนะว่าไอ้ที่บอกว่าดู ๆ กันไปก่อน
นี่ก็อาจจะเป็นเหมือนการคบไว้เผื่อเลือก
รึป่าว

จังหวะเวลาช่วงที่ฉันคิดแบบนี้
มีคน ๆ นึงเข้ามาในชีวิตฉัน
โดยบังเอิญ...
เค้าคงรู้สึกดีกับฉัน..เหมือนที่ฉันรู้สึกดีกับเธอ
ฉันว่าฉันรู้สึกได้นะ
เค้าดีกับฉันมากกว่าเธอซะอีก
แต่ฉัน...กลับไม่ได้รู้สึกอะไรกับเค้าเลย
ฉันก็ให้เค้าได้แค่เพื่อน ณ ตอนนี้เท่านั้น
ก็เพราะว่าฉันยังคงรู้สึกดีกับเธออยู่
ทุก ๆ ครั้งที่ฉันได้อยู่กับเค้า..ฉันยังอยากให้เค้าเป็นเธอด้วยซ้ำไป
แย่จังเนอะ

แต่ที่แย่ไปกว่านั้น...ฉันว่า..
ฉันกำลังทำกับเค้า..เหมือนที่เธอทำกับฉันเลย
ฉันเหมือนเห็นตัวเองในกระจกยังไงก็ไม่รู้
ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ
มันเป็นไปเเอง
จริง ๆ
ฉันเข้าใจเธอเลย..เธอคงไม่ได้คิดจริงจังอะไรกับฉันจริง ๆ
ก็แค่คน ๆ นึงที่พอจะคบหาไว้พูดคุยเวลาไม่มีใคร..เท่านั้น
ไม่ได้สำคัญอะไรกับชีวิตมากมาย
ฉันพูดถูก..ใช่มั๊ย

ทุกครั้งที่เธอหายไปแบบนี้..ฉันก็จะเข้มแข็งมากขึ้น
แล้วเหมือนกับว่า..ฉันเริ่มสร้างกำแพงอะไรขึ้นมาซักอย่างกับตัวเอง
ทำไมนะ..ฉันจะสมหวังกับคนที่ฉันหวังบ้างไม่ได้รึไง
ชีวิตฉันมันน่าสงสารจังนะ

ใกล้วาเลนไทน์แล้วซินะ
แน่นอน..ตอนนี้ฉันมีเธอ

ที่มีความรู้สึกดี ๆ ให้อยู่แค่คนเดียว
ฉันก็ต้องทำอะไรซักอย่างให้เธออยู่แล้ว

ฉัน..ซื้อของขวัญให้เธอ
เป็นกล่องดนตรี..ตุ๊กตาหมีสีขาวถือหัวใจสีแดง
น่ารักเป็นที่สุด
ฉันก็แค่หวังว่า..ถ้าให้เธอไปแล้ว..เวลาเธอเห็นมัน
หรือได้ฟังเพลงจากเจ้าหมีตัวนี้แล้ว
เธอจะได้นึกถึงฉัน
เฮ้อ..โรแมนติกจังนะ

แล้วฉันก็ตั้งหน้าตั้งตารอให้ถึงวาเลนไทน์เร็ว ๆ
ฉันจะได้ให้ของขวัญกับเธอ..
แค่คิดก็อมยิ้มแล้ว...
ฉันได้แต่จินตนาการว่า
"วันนั้นไม่รู้จะเป็นยังไง จะมีอะไรเกิดขึ้นบ้างนะ
อยากให้วันนั้นเป็นวันที่มีความสุขมาก ๆ วันนึงเลย
เฮ้อ..เค้าจะรู้บ้างมั๊ยนะว่าเราชอบเค้ามากขนาดนี้"

แต่..ทำไมมันถึงไม่เป็นไปอย่างที่คิดนะ
ยังไม่ทันได้พูดอะไร..เธอก็บอกซะแล้วว่าวันนั้นเธอคงจะงานยุ่ง
เพราะมีงานใหญ่เข้ามาวันนั้นพอดี
ยังไงล่ะ..เธอมาหาฉันไม่ได้..ฉันไปหาเธอไม่ได้
แล้วจะยังไง
ปล่อยให้วันนี้มันผ่านไปเฉย ๆ งั้นหรอ
เธอไม่ได้ให้ความสำคัญกับมันเลย..งั้นหรอ
ฉันก็คิดไปต่าง ๆ นานาแหละนะ
ฉันจะทำอะไรได้..ฉันก็ต้องตามเธอนั่นแหละ
เธอบอกว่าไม่..ฉันก็ต้องไม่
ฉันจะไปเรียกร้องอะไรได้
เราไม่ได้เป็นคนรักกันซะหน่อย..ใช่มะ

แต่สรุปแล้ววันวาเลนไทน์ปีนี้
ความตั้งใจของฉันมันสูญเปล่า
ฉันต้องเสียใจ
เสียความรู้สึก
และร้องไห้แบบที่ไม่ได้ร้องแบบนี้มานานแล้ว
จะทำกันเกินไปแล้วมั้ง
ทำไมเธอ..ถึงไม่เคยนึกถึงความรู้สึกของคนอื่นบ้างเลยนะ
ร้องไห้จน..ปวดหัว ปวดตา ไปหมดเลย
แล้วมันก็ทำให้ฉันซึ้งใจกับเธอ
และท้อแท้ใจเหลือเกิน..ที่จะต้องรอเธอ
รอ..รอสิ่งที่ไม่รู้ว่ามันจะมีวันมาถึงมั๊ย
เพราะว่าแค่การเริ่มต้น..

เธอก็ทำให้ฉันเสียความรู้สึกได้มากมายขนาดนี้

แต่ก็นั่นแหละนะ...
เธอก็รู้..ฉันไม่เคยโกรธเธอได้เลย
ไม่รู้ทำไม
ฉัน..ยังคงเป็นคนเดิม..อยู่ที่เดิม
สำหรับเธอ..จริง ๆ

ในเมื่อเธอไม่พูดอะไร
แล้วฉันจะทำอะไรได้ล่ะ
ฉันก็คงไม่กล้าพูดอะไรต่อแล้ว
ก็คงนั่งคอตก เซื่องซึม และหงอยไป

แต่ว่า..เหตุการณ์ต่อมามันเริ่มดีขึ้นเรื่อย ๆ
ฉันว่า..เหมือนเธอจะพยายาม

บอกความรู้สึกของเธอผ่านการกระทำ
เชื่อมั๊ย..ฉันได้ยินคำว่า"คิดถึง"จากเธอด้วย
มัน..มหัศจรรย์มากนะ
ฉันไม่คิดว่าเธอจะพูดคำนี้ออกมา

หลังจากนั้น..ก็ต้องขอบคุณตัวเองนะ
ที่ได้ตัดสินใจบอกเธอไปวันนั้น
ทุกอย่างดูเหมือนดีขึ้นทุกอย่าง
แต่ก็ยังไม่ใช่ว่าเราสองคนจะคบกันแล้วนะ
สำหรับฉัน..ก็แค่ขอให้เธอเอ่ยปากเท่านั้นแหละ
แต่สำหรับเธอ..คง..ไม่รู้ซิ..เดาลำบาก

มีอยู่วันนึง..ฉันได้ถามเธอต่อหน้านี่แหละว่า
เราเป็นแฟนกันแล้วรึป่าว
ความจริงฉันก็ไม่ควร

ถามออกไปอย่างนั้นหรอกนะ..ฉันว่า
มันดูเร็วเกินไป
แต่ฉันอึดอัดนี่นา..ทำไงได้
คำตอบหรอ..เธอบอกว่า..เราดู ๆ กันไปก่อนดีกว่า
นั่นไง..แล้วฉันจะทำอะไรได้ล่ะเนี่ยยยยยยย
แต่ก็เอาเหอะ..ดีกว่าไม่มีเค้าในชีวิตไมใช่หรอ

ความสัมพันธ์ของเราสองคนก็ยังคงดำเนินไป
อาจจะมากกว่าเดิม..มากกว่าเพื่อน
แต่ก็ยังไม่ใช่คนรักอยู่ดี
ถามว่ามีความสุขมั๊ย..ก็มีความสุขนะ
แต่ก็แบบกั๊ก ๆ อ่ะ..เหมือนไม่กล้ามีความสุขมากไป
เพราะกลัวว่าจะผิดหวัง

ในอนาคตที่ยากจะคาดเดาจากเธอ
แต่ได้แค่นี้ก็ดีแล้ว
แล้วก็ขอให้มันเป็นแบบนี้ไปนาน ๆ ก็ยังดี

ฉันดีใจจัง..ที่ฉันได้อยู่ในทุก ๆ ช่วงชีวิตของเธอ
รู้สึก..มีความสุขอย่างบอกไม่ถูก
เหมือนฝันเลยเนอะ

แต่ก็อย่างที่บอก..เธอชอบมาเป็นช่วง ๆ
แล้วช่วงที่เธอหายไปช่วงนึงนี่เอง
ที่ทำให้ฉันฟุ้งซ่านอย่างมากมาย
ฉันเริ่มกังวล..ว่า..
เธอจะรู้สึกยังไงกับฉันกันแน่นะ
เธอจะรู้มั๊ยนะว่า..ฉันรู้สึกยังไงกับเธอ
เธอจะสนใจบ้างมั๊ย

ฉันเลย..ตัดสินใจ..จะบอก
บอกความรู้สึกที่มีทั้งหมดกับเธอ
ว่าจริง ๆ แล้วฉันรู้สึกยังไง
ใจจริงก็กลัวว่าถ้าบอกไปแล้ว..

ฉันจะเสียเธอไปเหมือนกัน
แต่ว่า..ฉันว่า..ฉันไม่กลัวอะไรแล้วแหละ
ฉันว่า..บอกไปก็ยังดีกว่าเก็บเอาไว้

โดยที่อีกฝ่ายไม่รู้อะไรเลย
ส่วนผลจะออกมาเป็นยังไง..ฉันไม่สนใจแล้ว
ก็แค่ฉันได้บอกกับเธอ..ก็พอ
เพราะฉันก็จะยอมรับกับผลที่มันจะตามมา

ฉันนั่งครุ่นคิดอยู่นาน...นานมาก
กว่าที่จะตัดสินใจบอก
วิธีที่ฉันจะบอกเธอน่ะหรอ
..
.
..
ฉันใช้วิธีบรรยายความรู้สึกไปทางเมลล์
ก็ช่วยไม่ได้นี่นา
ฉันมาตัดสินใจตอนดึกมากๆ มาก ๆแล้ว
ดังนั้น..ก็บอกทางเมลล์นี่แหละ
อีกอย่าง..การบรรยายแบบนี้
มันก็ดีกว่าการพูดที่อาจจะพูดได้ไม่หมดก็ได้
ว่ามั๊ย

แล้วฉัน..ก็ต้องรอลุ้นกับผลที่จะเกิดขึ้น
ในอีกวันนึง..
แต่ฉันก็..ทำใจไว้แล้ว..จริง ๆ นะ
ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่าเธอจะได้อ่านมันช่วงไหน
เช้า กลางวัน หรือว่าเย็น
หรือว่าจะไม่ได้อ่าน..ไปอ่านวันอื่น
เฮ้ออ..รู้สึกลุ้น ๆ อยู่เหมือนกันแฮะ

แล้วเช้าวันใหม่ก็มาถึง..
เอาล่ะซิ..
ยังไงล่ะทีนี้..
ฉันทำตัวปกติเหมือนเช่นเคยทำทุกวัน
ทำโน่นทำนี่ไปเรื่อย..

ไม่อยากไปจดจ่อกับผลของสิ่งที่ทำลงไป

และแล้ว..เธอก็โทรมา..
เอ่อ..ฉันไม่กล้ารับโทรศัพท์เธออ่ะ
ทำไงดี ทำไงดี
แล้วเธอก็วางไป..
แต่..ก็มีครั้งที่สอง..ทำไงดี ทำไงดี
ฉันก็ไม่รับอีกครั้ง
แล้วทำไมฉันไม่รับเนี่ย..คือว่า..
ฉันกลัวคำตอบ..กลัวไปหมด
แล้วก็ไม่ได้คุย..ดูซิ..เพราะความกลัวแท้ ๆ เลย

แต่สุดท้ายเธอก็โทรมาอีกครั้ง..แล้วก็ได้คุย
แต่กลับเป็น..การคุยกันแบบปกติที่เคยเป็น
ไม่มีการพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย
หรือว่า..เธอยังไม่ได้อ่านเมลล์ฉัน
อะไรกันนี่..
หรือว่าอ่านแล้ว..

เพราะเธอเป็นคนไม่ชอบพูดเรื่องความรู้สึกอยู่แล้ว
เฮ้ออ..ยากจะคาดเดาอีกแระ
ชีวิตฉันเนี่ย..

ต้องอยู่กับการคาดเดาไปตลอดเลยใช่มะ