VirGo_Gals

ฉันดีใจจัง..ที่ฉันได้อยู่ในทุก ๆ ช่วงชีวิตของเธอ
รู้สึก..มีความสุขอย่างบอกไม่ถูก
เหมือนฝันเลยเนอะ

แต่ก็อย่างที่บอก..เธอชอบมาเป็นช่วง ๆ
แล้วช่วงที่เธอหายไปช่วงนึงนี่เอง
ที่ทำให้ฉันฟุ้งซ่านอย่างมากมาย
ฉันเริ่มกังวล..ว่า..
เธอจะรู้สึกยังไงกับฉันกันแน่นะ
เธอจะรู้มั๊ยนะว่า..ฉันรู้สึกยังไงกับเธอ
เธอจะสนใจบ้างมั๊ย

ฉันเลย..ตัดสินใจ..จะบอก
บอกความรู้สึกที่มีทั้งหมดกับเธอ
ว่าจริง ๆ แล้วฉันรู้สึกยังไง
ใจจริงก็กลัวว่าถ้าบอกไปแล้ว..

ฉันจะเสียเธอไปเหมือนกัน
แต่ว่า..ฉันว่า..ฉันไม่กลัวอะไรแล้วแหละ
ฉันว่า..บอกไปก็ยังดีกว่าเก็บเอาไว้

โดยที่อีกฝ่ายไม่รู้อะไรเลย
ส่วนผลจะออกมาเป็นยังไง..ฉันไม่สนใจแล้ว
ก็แค่ฉันได้บอกกับเธอ..ก็พอ
เพราะฉันก็จะยอมรับกับผลที่มันจะตามมา

ฉันนั่งครุ่นคิดอยู่นาน...นานมาก
กว่าที่จะตัดสินใจบอก
วิธีที่ฉันจะบอกเธอน่ะหรอ
..
.
..
ฉันใช้วิธีบรรยายความรู้สึกไปทางเมลล์
ก็ช่วยไม่ได้นี่นา
ฉันมาตัดสินใจตอนดึกมากๆ มาก ๆแล้ว
ดังนั้น..ก็บอกทางเมลล์นี่แหละ
อีกอย่าง..การบรรยายแบบนี้
มันก็ดีกว่าการพูดที่อาจจะพูดได้ไม่หมดก็ได้
ว่ามั๊ย

แล้วฉัน..ก็ต้องรอลุ้นกับผลที่จะเกิดขึ้น
ในอีกวันนึง..
แต่ฉันก็..ทำใจไว้แล้ว..จริง ๆ นะ
ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่าเธอจะได้อ่านมันช่วงไหน
เช้า กลางวัน หรือว่าเย็น
หรือว่าจะไม่ได้อ่าน..ไปอ่านวันอื่น
เฮ้ออ..รู้สึกลุ้น ๆ อยู่เหมือนกันแฮะ

แล้วเช้าวันใหม่ก็มาถึง..
เอาล่ะซิ..
ยังไงล่ะทีนี้..
ฉันทำตัวปกติเหมือนเช่นเคยทำทุกวัน
ทำโน่นทำนี่ไปเรื่อย..

ไม่อยากไปจดจ่อกับผลของสิ่งที่ทำลงไป

และแล้ว..เธอก็โทรมา..
เอ่อ..ฉันไม่กล้ารับโทรศัพท์เธออ่ะ
ทำไงดี ทำไงดี
แล้วเธอก็วางไป..
แต่..ก็มีครั้งที่สอง..ทำไงดี ทำไงดี
ฉันก็ไม่รับอีกครั้ง
แล้วทำไมฉันไม่รับเนี่ย..คือว่า..
ฉันกลัวคำตอบ..กลัวไปหมด
แล้วก็ไม่ได้คุย..ดูซิ..เพราะความกลัวแท้ ๆ เลย

แต่สุดท้ายเธอก็โทรมาอีกครั้ง..แล้วก็ได้คุย
แต่กลับเป็น..การคุยกันแบบปกติที่เคยเป็น
ไม่มีการพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย
หรือว่า..เธอยังไม่ได้อ่านเมลล์ฉัน
อะไรกันนี่..
หรือว่าอ่านแล้ว..

เพราะเธอเป็นคนไม่ชอบพูดเรื่องความรู้สึกอยู่แล้ว
เฮ้ออ..ยากจะคาดเดาอีกแระ
ชีวิตฉันเนี่ย..

ต้องอยู่กับการคาดเดาไปตลอดเลยใช่มะ